Murakami - Norwegian Wood

Po długim czasie, w końcu, pogodziłem się z książkami. Niejako zostałem zmuszony do tego gdyż nie chciałem zbyt długo przetrzymywać pożyczonego egzemplarza. Z Harukim Murakamimi spotkałem się wcześniej przy krótkim zbiorze opowiadań „Wszystkie boże dzieci tańczą” (2008), który był dość przyjemną lekturą. Tym razem miałem okazję przeczytać wcześniejszą jego powieść „Norwegian Wood” z 1987 roku.

Bohaterem jej jest dwudziestoletni Toru Watanabe, który opisuje swoją historie z końca lat sześćdziesiątych. Wtedy to przyszło mu zacząć studia w Tokio i zamieszkać w akademiku. Jest to chłopak o nieprzeciętnej inteligencji i dość odważnym podejściu do życia. Nie boi się czerpać z niego przyjemności, ale również nie robi tego ze szkodą dla innych. Wszystko, co robi wykonuje, aby jemu samemu sprawiało radość i przyjemność. Nie stara się z nikim na siłę przyjaźnić. To wszystko sprawia, że jest dość samotny, jak również to, że spotyka na swojej drodze ludzi bardzo wyjątkowych, którzy potrafią docenić jego charakter. W opowieści głównymi osobami, z którymi spędza czas są dziewczyny. Jedynym przyjacielem był Nagasawa, z którym, poza rozmowami o książkach, chodził na dziewczyny. Kobietami, którymi się interesował były Naoko i Midori. Pierwsza z nich była jego przyjaciółką z dzieciństwa, i dziewczyną dawnego przyjaciela, który popełnił samobójstwo w wieku 17 lat. Druga zaczepiła go podczas obiadu między zajęciami już na uniwersytecie. Dwie zupełnie przeciwne osobowości, a zajmujące w jego sercu tyle samo miejsca. Jednakże relacje z żadną z nich nie należały do łatwych. Mimo tego do końca czekał cierpliwie i nie chciał żadnej skrzywdzić.

Całość jest dość przejmującą opowieścią o dojrzewaniu w samotności i tęsknocie do drugiej osoby, która nie jest przecież aż tak daleko. Jak dla mnie jest to bardzo współczesna i kaleka wersja romantyzmu, gdzie młodzi ludzie są w stanie czekać na drugą osobę i opowiadać sobie w listach o wielkości swojego uczucia. W tym czasie jednak nie rezygnują z zaspokajania swojego pożądania i wmawiają innym, że uprawiają seks z innymi jedynie aby uspokoić hormony, i skoro nie ma w tym żadnego uczucia to się nie liczy. Motyw samobójstwa również jest dość wyraźny. Wokół Watanabego, wiele osób w ten sposób zakończyło swój żywot, jednakże on dzięki temu stawał się coraz silniejszy i zaczynał jeszcze bardziej doceniać życie.

Styl książki jest dość łatwy i przyjemny w czytaniu. Ma się wrażenie dużej lekkości i płynie się wraz z opowieścią. Autor, co prawda skończył studia na Wydziale Literatury, nadużywa tytułów i autorów wielu klasycznych powieści. Bohaterowie, co chwila chwalą się co za książkę przeczytali lub mają właśnie w trakcie, ale z tego nic nie wynika, gdyż poza wymienieniem owe opowieści nie mają żadnego związku z fabułą (no może w dwóch przypadkach). Inaczej jest z muzyką, wiele tytułów również się przewija, która pomaga w określeniu nastroju bohaterów. Z piosenki Beatlesów wziął się tytuł całości, jednakże zupełnie nietrafiona analogia. Co prawda główny bohater często kończył noce poza łóżkiem dziewczyn, ale nigdy nie odbierał tego jako swoją porażkę i nie miał im tego za złe.

Ogólnie książkę polecam gdyż lektura jest dość interesująca, zwłaszcza w kontekście kulturowym. Kiedy w Polsce lata sześćdziesiąte kojarzą się z szarością i komunizmem, otrzymujemy obraz wolnej młodzieży z dalekiej Japonii, którzy cieszą się życiem i nieskrępowanie, którego u nas moglibyśmy pozazdrościć po dziś dzień.